Anna Bojarska

Anna Bojarska urodzona w znaku Wagi w komunistycznej Polsce. Zaczęła pisać w wieku 14 lat, gdy miała 15 lat rozpoczęła studia filozoficzne na Uniwersytecie Warszawskim, po ich ukończeniu pracowała przez jakiś czas jako dziennikarka, by potem uniezależnić się i żyć już wyłącznie z pisania. Sama mówi: „Moim zdaniem powołaniem pisarza jest stać się osobą publiczną, a pisanie jest tylko środkiem prowadzącym do tego celu. Ten środek mógłby być zupełnie inny: może walka o swobody religijne, a może taniec na linie”. Pierwsza jej powieść była gotowa, gdy miała 20 lat, ale z powodów cenzuralnych zainteresowane nią wydawnictwa ostatecznie jej nie przyjęły. Drukowała jednak nadal w prasie (już od 15 roku życia), a gdy zaczęto wreszcie publikować jej książki, bardzo prędko stała się znana, budząc wśród swoich czytelników i krytyki skrajne emocje – od uwielbienia po nienawiść. Wśród wypowiedzi krytyków i ludzi pióra na jej temat wciąż pojawia się zwrot „terrorystka literatury” („swoją twórczością naraża się bezustannie”, „Jest to wielka pożeraczka tragizmu. Kocha sprawy przegrane”, „Jedyny żywy polski pisarz polityczny”, „Alpinistka po potężnej dawce narkotyku”), co ma oczywisty związek z osobowością i temperamentem pisarki, dla której w ostatecznym rozrachunku liczy się przede wszystkim absolutna niezależność i wolność wewnętrzna. Motto: „Żyć niebezpiecznie” (Nietzsche) zaowocowało skutecznym szukaniem znajomości w różnych kręgach i środowiskach, wejściem między niemieckich i francuskich terrrorystów (na przełomie lat 70/80) oraz polityków z pierwszych stron gazet (Mówi: „Przynajmniej dobrze wiem, o czym piszę, JA znam realia”). W swoim niebezpiecznym życiu doświadczyła między innymi prób pozyskania jej przez wywiad NRD i PRL, kontaktowała się z ludźmi, którzy tworzyli najnowszą historię. Jeden z przykładów to Regis Debray – współpracownik Che Guevary, ale i Klaus Croissant - adwokat grupy Baader-Meinhof, a w książce what Augustus..., która wywołała w Polsce duży skandal, opisała postacie do żywego przypominające dwóch czołowych działaczy ruchu Solidarność, z których już potem – dokładnie tak jak postacie z książki, co może stanowić dowód pisarskiego profetyzmu - jeden kandydował na prezydenta Polski, a drugi stał się szefem najpotężniejszego w kraju koncernu medialnego. Niezależność artystyczna i umysłowa z jednej strony przyniosła Annie Bojarskiej liczne nagrody (między innymi nagrodę pokojową 1976 im Maksymiliana Kolbego-Reinholda Schneidera, a w latach 80. nagrody podziemnej Solidarności, Komitetu Kultury Niezależnej etc.), z drugiej zaś poważnie utrudniły jej obecność w świecie polskiej literatury współczesnej. Rzeczy, których nie przepuściłaby cenzura (np książka Agitka – 1987 – podziemne wydawnictwo Margines, Śmierć Ognia – 1986 – wyd. Rytm) publikowała pod pseudonimem w wydawnictwach nielegalnych, co groziło poważnymi konsekwencjami ze strony komunistycznej władzy. Jednak trudności z cenzurą nie skończyły się wraz z upadkiem PRL – w warunkach deklarowanej wolności do głosu doszła po prostu inna grupa cenzorów i decydentów, czyli ludzi ferujących wyroki w życiu literackim III Rzeczypospolitej. Być może to stało się powodem odejścia pisarki od tematyki stricte politycznej? W orbicie jej zainteresowań znalazł się na przykład światek people press (List otwarty...) , pieniądze i ich brak, lęk przed bezrobociem, problemy obyczajowe, „sztuka, seks i śmierć”. To jej obecna aktualność.

[edytuj] Twórczość Anny Bojarskiej

• Lakier
• Agitka
• Czego nauczył mnie August
• List otwarty do królowej Wiktorii
• Ja
• Pięć śmierci
• Urban
• Madonna pekaesów, czyli wyznania czytelnika-samicy
• Siostry B. razem z Marią Bojarską
• Biedny Oscar czyli Dwa razy o miłości
• Biznesmen idzie do raju
• Bóg pali cygara
• Chluba lunaparku
• Kozzmoss!
• Modrzejewska
• Stulecie obłoków
• Zastrzelony jadłospis czyli Trochę mitologii polskiej